Unsound SOFT POWER, 24. edycja festiwalu, rozstawiła swoje festiwalowe punkty w Warszawie (2-6.10), pociągu z przerwą w Kielcach (7.10) i Krakowie (8-11.10), rozszerzając geograficzne i symboliczne pole festiwalu. Do tegorocznej odsłony, mimo miękkich różowych owieczek w identyfikacji, podchodziłam z niepewnością, nie wiedząc, od której strony się zabrać. Może onieśmielił mnie sam motyw przewodni, dotykający pełnych niepokoju płynących z kryzysów i konfliktów wyzwań współczesności. Po ochłonięciu z festiwalowej gorączki (dosłownej i metaforycznej) zapraszam w podróż po tym, co mnie przyciągnęło, (po)ruszyło, ale może też przeciągnęło.
WARSZAWA
Największym bookingiem tej edycji była Arca, nieustająco tworząca nowe światy kompozycją (mieszając w nieoczywisty sposób zróżnicowane gatunki) i formą (przez łamanie konwencji LP na rzecz mixtape’ów czy całej sagi Kick). W 2025 roku, po 5 latach od długogrającego formatu, wydała XXXXXX, którego punktem wyjścia był mixtape. Na Unsound współkuratorowała Airdoll. Pierwsza impreza pod tym szyldem odbyła się w Londynie w ramach celebracji 15-lecia stacji NTS w kwietniu, by potem kontynuować formą miksu radiowego w lipcu. I tak, w kolejnej odsłonie, dmuchana lalka zawitała do Warszawy.
Nowe emocje, miejsce, możliwości: Sektor 6D na Modlińskiej w sobotni wieczór. Miejsce niczyje na wieczór zmieni swoje znaczenie. Punktualny start, 2k88 (Przemysław Jankowiak). Proste nostalgiczne hasło tytuł hitu Rihanny i Calvina Harrisa rozbłyska za Jankowiakiem: We found love in a hopeless place. Set rozpoczyna się spokojnie, budując gęstsze warstwy basu i wokali. Przekonuje się do miejsca, ale tylko za sprawą 2k88, zapewniającego piosenkowo-basową kąpiel. Wciągająca opowieść przez warstwy wrażliwości, smutku, może i tytułowej beznadziei, w której drzemie urok.
Mica Levi, kompozytorx muzyki filmowej, indie, awangardowej, w ten wieczór zaprezentowałx DJ set. Zaczynx odświeżająco dla rozbudzenia się z pięknego snu. Utwory ze sporą ilością gitarowych i klawiszowych motywów. Nie wiem, gdzie lecimy, ale ciekawa to podróż. Tempo i forma szybko się zmieniają i zaczynam odczuwać chaos, jakbym podłączyła się mimowolnie do umysłu osoby z nadpobudliwością. Ma to sens eksperymentalny, dekonstrukcja przez duże D. Na scenę dołącza Klein. Dochodzi do interakcji, która mogłaby być słownikowym obrazkiem do słowa niezręczność. Po szybkim opanowaniu technicznym rozbrzmiewa kilka utworów z wokalem londyńskiej artystki, surrealistyczne R’n’B.
Czas na gwiazdę wieczoru. Arca z formułą hybrydowego DJ-setu. Po krótkim intrze zaczyna śpiewać a cappella, sięgając momentami po techniki operowe. Stoi na 8-metrowym stole DJ-skim przygotowanym na tę okazję. Artystka w pełnej ekspresji, spontanicznej choreografii ucieleśnia słowo diva w swoich ruchach. Co rusz pozuje jak na pokazie Muglera, napawając się ekstatyczną reakcją publiki. Hybrydowy set w pełni łączący wysokiej klasy DJing z przeskakiwaniem na wokalistkę pop. Z aurą divy żongluje definicjami popstar i eksperymentalnej producentki. Połączenie nie do podrobienia.
Po pełnym emocji występie wokół XXXXX, do Arci dołącza Bobby Beethoven. Bobby Beethoven, dawniej Total Freedom, słynie z eksploracji międzygatunkowej, blendując punk z footworkiem, techno czy funkiem. Rozpoczyna się dopaminowy szał, pełen bitów, warstw i tekstur, przez zdekonstruowaną muzykę klubową, która, jak w kociołku Panoramixa, dodaje wciąż nowe elementy. Przeskakiwanie, mentalny scrolling po gatunkowym contencie, chociaż algorytm jakiś taki nieszkodliwy, rozwijający. Przełomowe, rewolucyjne b2b, łączące multum gatunków i dźwiękowych warstw, przeplatając najwyższą intensywność z delikatnością. Dekonstrukcja, która buduje unikatową całość. A jednocześnie opis pozostaje efemeryczny, nieuchwytny. Chciałoby się wrócić do tracklisty, której niestety nikt nie odnotował na ten moment.
Arca koniec seta zwieńcza performatywnie, teatralnie. Kładzie się, układając swoje włosy wzdłuż stołu, potem kroczy powoli na czworaka do smutnej, pożegnalnej nutki. To jest epilog. Na scenie pojawia się Kavari, samozwańcza kapłanka undergroundu. Łączy elektronikę z gotyckością i atmosferą horroru. W tym roku wydała PLAGUE MUSIC, pełne napięcia, niepokoju z field-reców i wiercącej elektroniki. Kiedy Kavari uruchamia dubstepową wiertarkę, Arca rozdaje autografy. Brutalnie dobre, ADHD-maxxing. Potężna, ułożona smakowicie i nieoczywiście noc. Już rozumiem, co oznacza mutant.
“Music has saved my life so many times. I realized that it became my compass. Even if I didn’t have any clarity on what to do in my life or which way was up, I at least could always count on making music as a compass.” – Arca
Kolejny dzień koncertowy, Oczki, dobrze kojarzące się z Ephemerą, skleiło dwie pozycje w niedzielnych koncertach, tworząc festiwalowe zatłoczenie. Start w wielkim stylu, czyli Tim Hecker, który przyjechał zaprezentować materiał z nadchodzącego albumu, w duecie z artystą wizualnym Vincentem de Bellevalem, odpowiadającym za oprawę świetlną. Niebieskie połyskujące LED-y jak światło odbijające się od tafli wody. Początek jest sferyczny, spokojny, kojący. Hecker zróżnicowanie wykorzystuje minimalistyczne formy, by potem zgnieść publikę przez niskie tony, aż po pulsujące rytmy. Mroczna poświata przetacza się przez ledowy ekran. Falujące, odbijające się dźwięki splatają się w jedno.
Schodzę na dół eksplorować sekcję dedykowaną lokalnej scenie.Wśród nich b2b organizatorek warszawskiej serii GUNGE: gummi i Taan. Zaczynają basowo, dubstepowo, rytmicznie. Festiwal się jeszcze dobrze nie zaczął, a ja mam już na liście dwa świetne b2b z zupełnie innych światów. Tempo rozwijające się stopniowo, warte uwagi i pobujania się, flow między nimi przepływa jak strumień wody.
Blackhaine na Unsound zaprezentował debiutancki materiał (Saints In The Wethouse), którego premiera zaplanowana jest na listopad w XL Recordings. Eksperymentujący z brzmieniem i teatralną formą raper odsłania nowe warstwy noise-rapu. Intro jak z horroru. Bolesne, ale wciągające. Dźwiękowe warstwy narracji z duchem dramaturga. Poruszające, przemyślane i minimalistyczne. Blackhaine kroczący powoli przez tłum rozbija granice pomiędzy sceną a publicznością, budując w subtelny sposób warstwę wizualną. Brutalne, momentami surowe, a w drugiej części bardziej piosenkowe, lżejsze — jakby, idąc w głąb materiału, wyswobadzał się z mroku.
Debit, czyli Delia Beatriz wybudziła publiczność z dominującego dotychczas mroku, co dodatkowo podkreślił jej biały kombinezon. Ta amerykańsko-meksykańska naukowczyni i artystka dźwiękowa w warstwie sonicznej czerpie z korzeni swojej kultury. Tegoroczne Potpourri łączy brzmienie syntezatora TB-303 z hybrydą techno i guarachy. W wersji live rozbudowuje warstwy eksperymentalne o klubowe, rozbudzając wszystkich z mrocznego snu poprzednich koncertów. Od bardziej latino kojarzących się dźwięków, po proste, surowe techno, skacząc w białym kombinezonie, power rangerka w obronie dobrej zabawy.
Mój kolejny muzyczny przystanek przypada na wtorek. Devon Rexi i John T. Gast wydali Breathstep, debiutancki album amsterdamskiego trio we współpracy z producentem, łącząc krautfunk, post-punku i no-wave z eksperymentalnym ujęciem dubu. Zaczyna Gast solo z piszczałką. Nowy hejnał szaleństwa i zabawy. Jest dubowo, nie za głośno (dobre, takie nie za słodkie). Wchodzi hipnotyczny wokal Nushin Naini w farsi. Wędrowanie po dźwiękowej podróży pełnej gitar i elektroniki. Perkusista-wokalista Nicolini dorzuca co rusz rytmicznie słowa, gwizdy. Piękna podróż przez dźwiękowe sploty, tętniący żywo (a może żwawo) i nieoczywiście zespół.
Julek Ploski i Keith Rankin w duecie premierowo ze wspólnym wydawnictwem CONTROL FREAK. Trudny start, paradoksalny względem tytułu, przez problemy techniczne. Głośnik brumi i nie chce się poddać. Warto było jednak czekać, bo to, co zafundowała ta dwójka, to szalona wariacja wokół epic collage, w formie audio-wizualnego spektaklu dziwności i zniekształceń. Gorączkowy sen, halucynacje AI, w najwłaściwszy sposób połączone z art-house’owymi wideo. Abstrakcja, śmieszność i memiczność występu: istne szaleństwo, kwintesencja produkcji każdego z tej dwójki. Potrzeba światu więcej tego rodzaju muzyki. Mocne i nieoczywiste zakończenie warszawskiego kawałka Unsoundu.
KRAKÓW
Krakowską część zaczynam od wieczornej części w Hotelu Forum. weed420 jedna z bardziej głupkowatych nazw na zespół, jakie widziałam na festiwalu tego formatu. Skład z punkową duszą tworzy dźwiękowe kolaże, czerpiąc z wielu scen. Ten akt otwierający mógłby spokojnie być zamknięciem wieczoru. weed420 co rusz przeskakuje między stylami, można wykreślić bingo gatunków wymienionych w booklecie (techniki muzyki konkretnej, vaporwave, punk, noise, rap, cumbia, reggaeton).
gyrofield i kolejna premiera. Producentka z Hong Kongu zaprezentowała nowy materiał Great Jobs. Zróżnicowanie tempa i gatunków, od eksploracji nowych warstw i świeżości w dubstepie, aż po ocierające się o post-punk. Introwertyczna energia, zapraszająca do muzycznego świata. Kompozycje porywające w swojej zmienności i brzmieniu. Do tego wokal, czasem piosenkowy, delikatny. Chwilami zastanawiam się, czy nie za wątły w stosunku do głębokich tonów. Wciągający materiał live do unikatowego brzmienia.
Blawan – inżynier dziwności – idealnie kontynuował niestandardowe klubowe narracje. Przegięte w formule, prowadzące na skraj doświadczenia. Osoba w pierwszym rzędzie zaczyna headbanging do świdrujących warstw. To chyba najodpowiedniejsza choreografia do zmutowanej muzyki. Po chwili Blawan przysuwa odsłuch blisko siebie – ucieleśniając skraj doświadczenia i chęć wytrzęsienia wspólnie z publiką. Brak ograniczeń, poprawności, z nieoczywistymi i przytłaczającymi wręcz samplami i bitami.
Im dalej tym mocniej, bo Kavari b2b Ship Sket, hat trick doskonałych b2b odnotowany. Nikt się nie spodziewał, ale każdy potrzebował. Połączenie na poziomie neuronalnym dwóch epickich postaci. Nieustający dialog, przeplatanki i nieoczekiwane zwroty akcji, żonglujące pomiędzy dubstepem, drillem, piosenkami, phonkiem i wszystkim, czego się jeszcze nie spodziewasz. Dekonstrukcja klubowej muzyki tak memiczna i zabawna jak twój ulubiony profil ze śmieszkami. Remix Going Under daje epicki, legendarny karaoke-like moment. Klub deconstructed club – tego potrzebujemy. Czy może ten 23-letni anthem (prawie tak stary jak Unsound) będzie metaforą przekraczania swoich granic wytrzymałości w imieniu muzyczki z każdą kolejną nocą?
I’m going under (going under)
Drowning in you (drowning in you)
I’m falling forever (falling forever)
I’ve got to break through
Piątek: wszystkie kąty bębna, z racji Liars, nostalgicznie wracających z Drum’s Not Dead w Łaźni Nowej. Wieczór otwiera Marina Herlop w dniu premiery płyty Dja Dja. Początek wokalny, chóralny, z charakterystycznym zaśpiewo-krzykiem Herlop. To występ zespołu, a nie solowej artystki, spleceni ze sobą w jedną całość. Dźwięki cymbałków przypominające pozytywkę. Niektóre z kompozycji są filmowe, monumentalne. Nie jest to jednak nurt główny, a raczej odcinek przez wokalne żonglerki Herlop i jej zespołu. W ruch idą kastaniety, akcentując katalońskość jej dźwiękowego eksperymentalnego uniwersum. To świat nowy, z Herlop w centrum, w zgranym zespole z ekspozycją dla każdej z osób.
Wieczór kontynuowany przez premiery albumów, Actress, legenda elektroniki, prezentował najnowszy album Radical Frame. Nie było łatwo w to wejść, początek wodził za nos, w pewien nierówny, pogubiony sposób. Rozjeżdżanie, o którym nie masz pewności, czy jest celowe. Jeśli tak, to narracyjnie nie dało się tego odczuć. Z czasem tempo się zmienia: z eksperymentalnych, rozciągniętych pejzaży po rytmiczne, wręcz klubowe fragmenty. Dobrze sprawdziłyby się jako segway do Hotelu Forum, a może wręcz w nim lepiej by to zagrało.
Danie główne to Liars. Legendarny projekt w wersji z trzema perkusistami (z Macio Morrettim i Jackiem Próścińskim), których obecność udowadniała, że tytułowe bębny z wykonywanej w całości płyty dalej żyją. Angus Andrew na środku sceny, bije od niego rockowa aura w dobrym słowa znaczeniu. Koncepcja na koncert unikatowa i prosta: zagrać album od początku do końca, pierwszy raz kiedykolwiek. Gitarowe riffy wraz z trzema perkusjami niosą się po sali. Wszystko dopełnione emocjonalnym wokalem Andrew z psychodelicznymi wizualizacjami w tle. Emocjonalnie, jakościowo, jakby minione 20 lat nie miało znaczenia. Padające co rusz “we’ve never played this song live“, podkreślając odświętność tej sytuacji.
Przejazd do Hotelu Forum, na drugą część klubowego Krakowa. Cyst, duet daisy* (wcześniej BaBii) i Iglooghosta. Najsłodsza dwójka, wyglądająca jak para brytyjskich nastolatków. Roztacza się delikatny popowy wokal, by potem rozwijać dynamiczne warstwy z brytyjskim rapem. Grają wydany w tym roku album ᲘᲘ, wchodząc w coraz intensywniejszą elektronicznie warstwę nie z tego świata. Sound Iglooghosta jest unikatowy; w Cyst nabiera nowego tempa i znaczenia. Set rozciąga się, aż każde gra trochę materiału solowego, wykreślając kolejne punkty z listy potrzeb osób fanowskich. Ciekawe w odbiorze. Z jednej strony pełna powaga. Z drugiej dźwiękowe szaleństwo.
Pora na interwencję. Drugi raz w ciągu wieczoru można napawać się bębnami z Macio Morettim i Jackiem Prościńskim. Polska to kraj wspaniałych perkusistów/ek. Grając na współdzielonym zestawie, siedzą naprzeciwko siebie, eksplorując warstwy, tempa. Idealna kontynuacja bębnienia to DNGDNGNDG. Żałuję, że nie w całości, bo premiera materiału tego duetu to coś innego niż to, co widziałam na CTM. Vestigo to kosmos tempa i dźwiękowych struktur, połączenie południowego soundu z Peru z ciężkim rave’em (czuć, że siedzą w Berlinie). Nie brakuje też momentów zwolnienia tempa i melodyjnych zniekształceń pełnych bębnienia.
Przeskakuję na premierę, na którą czekałam, czyli PPP: DJ Plead, DJ Python i Piezo. Poruszona poprzednim koncertem, nie mogę wczuć się w materiał tria. Może to za duży spadek BPM w moim ciele, w obliczu doświadczonego przed chwilą tempa. Słyszę później, że osoby, które się skupiły, były ukontentowane. Czuję potrzebę kontynuowania bębnowego motywu tego dnia (thank you, Liars). Kolejna premiera El Valle, Siete Catorce. To producent z Meksyku, który uraczył Kraków perkusyjnym setem. Siete Catorce co rusz trolluje wszystkich tempami i warstwami, sterując tłumem w ramach kolejno dokładanych i zabieranych rytmów. Podróż przez Meksyk w elektronicznym, współczesnym wymiarze. Miga mi przez głowę występ Rosy Pistoli z tegorocznej Ephemery i czuję duchy Andów w tej całej audiosferze.
Wracam na główną, a tam dwie absolutne ikony DJ-ingu i produkcji, czyli Shannen SP i TAYHANA. Pierwsza to kuratorka, m.in. EP Mzansi Bass, związana z Hyperdub, druga działająca z labelem N.A.A.F.I. Najpierw z dystansu, aby potem podejść bliżej, na kawałek Guedra Guedra. Obie żonglują stylami i gatunkami z różnych odmętów elektronicznego undergroundu, nie obawiając się flirtu z mainstreamem. Podróżujemy przez elektronikę Ameryki Południowej i Afryki, dorzucając Flo Ridę i Keshę: Right Round. Shannen SP wygrywa w kategorii najciekawsze obuwie: w swoich złotych, antycznie wyglądających kowbojkach. Kolejne świetne b2b, które co chwilę zaciekawia i podróżuje geograficznie po muzycznych niszach.
Ostatni wieczór w Łaźni Nowej to kilka warstw mroku w różnych odcieniach. One Leg One Eye – spodziewałam się głównie mroku po tegorocznym CRONE. Zaczęli spokojnie, medytacyjnie, a dodawane stopniowo irlandzkie zaśpiewy powodowały ciarki. Wokal porywa wraz z unoszącą się elektroniczną warstwą. To tylko początek: koncert i brzmienie rozwijają się w mocny dron, dygoczący, dodający kolejnych znaczeń do całej opowieści. Robi się metalowo. Kto by pomyślał, że dwoje osób może brzmieć tak potężnie. Poruszający koncert, który pozwolił uronić łzę, odpłynąć, mimo zmęczenia ucha poprzednimi dniami.
Wieczór koncertowy zamyka L’Rain, projekt Taji Cheek. Jej występ odbieram przez pryzmat rozmowy z poprzedniego dnia, podczas której artystka, wspólnie z Lauren Martin i Julianą Huxtable, opowiadała o procesie twórczym, kolektywnym wymiarze muzyki i sprzeciwie wobec sprowadzania działalności artystycznej do promocji w mediach społecznościowych i budowania marki osobistej. Zaczyna się tajemniczo. Subtelnymi warstwami elektronicznymi z łagodnym wokalem Cheek, wokół tegorocznego fata morgana. To podróż przez gatunki, od spokojnych kompozycji z gitarami na pierwszym planie, które z powodzeniem mogłyby przyjemnie wybrzmiewać w dużych rozgłośniach (i pewnie tak się dzieje). W pewnym momencie Cheek sampluje swój szaleńczy śmiech, zmieniając ton sytuacji na bardziej tajemniczy, wprowadzając kolejne wymiary emocji. Kompletny zespół, piękne solówki, krążące wokół eksperymentalnego rocka.
Po tej podróży pora na Plush w Hotelu Forum, może i taki do picia, rozpuszczalne witaminy na koniec tygodnia wrażeń. Na głównej scenie widać ogromne głośniki, ale to nie nagłośnienie, tylko dmuchańce na specjalną okazję: premierę nowego materiału Lorenzo Senni. Powrót po kilku latach do Polski z All Ages. Ekspresyjny Senni oddaje każdy dźwięk jak inżynier konstruujący nieznany dotąd wynalazek. Jest dynamicznie, iskrzy. Stroboskop uderza po oczach razem z ostrymi bitami, które budzą jak energetyk i wprawiają źrenice w najmniejszą możliwą formę. Brzmienie jest surowe, ogołocone z głębszych warstw na rzecz dźwięku bliższego starej gry. Lorenzo skacze i tańczy, najlepiej oddając choreografię do tej muzyki. Wszystko jest ironiczne, gierkowe. Może właśnie przeszliśmy kolejny level w Legend of Zelda na Pegasusie kupionym na rynku.
Następnie całkowita zmiana vibe’u, czyli DJ Spanish Fly. Forum pęka w szwach (nareszcie, w porównaniu do poprzednich dwóch wieczorów). Legendarny głos, klasyczne, oldschoolowe brzmienie, lekkie bujanie się i kiwanie głową – to dobra receptura na uspokojenie po (akurat pozytywnym) przebodźcowaniu Senni.
Kolejny highlight wieczoru: ABADIR i Hogir. Przyjechali na Unsound z wersją live materiału The Primitivist, wydanego przez egipskiego producenta. Ustawieni naprzeciw siebie. Elektronika spotyka tradycyjne bębny. Budują stopniowo napięcie, duet, gdzie bębny nie są dodatkiem, a organiczną częścią, komplementarną w formie. Absolutny trans, piękna interakcja i całość grania na poziomie. Tempo nie zwalnia, wspólnie budują rytm i rozszerzenie kompozycje. Pot zaczyna spływać po czole Hogira, set pełen słońca, piasku, dźwięków inspirowanych tradycją w nowej odsłonie.
Przeskok na główną, gdzie grają O Ghettão, czyli trójka DJ-ów z labelu Principe: DJ Danifox, DJ Firmeza i DJ N* Fox. Fox zaczyna dynamicznie; pozostała dwójka w skupieniu. Dużo kontrolerów, komputery na statywach. Kuduro, afro-house i transatlantyckie bity rozbrzmiewają po sali. W ruch idą kontrolery, drum machines, które wchodzą w swój unikatowy trans. Pod koniec DJ Firmenza zaczyna tańczyć, jakby rytualnie odprawiało się coś ważnego dla klubowej końcówki festiwalu.
Zakończenie w lokalnym stylu DiV4 (z kolektywu POISE). Zaczyna zsamplowanym “diva, diva” Arci (co za piękna klamra, Arca łącząca początek i koniec festiwalu). Dokręca potem śrubę tempa i warstw, idealnie na zamknięcie Hotelu Forum. Dużo bassu, warstw i wariacji, wchodzi w zabawy i żonglerki, zestawiając ze sobą nostalgię i zabawę. Opuszczam Kraków nadrabiając na Instagramie, że ominął mnie ikoniczny moment seta DiV4 z hitem Untouched duetu The Veronicas. Niech to będzie outro do mentalnego zamknięcia Unsoundu, który już wskazuje na tęsknotę.
I feel so untouched and I want you so much
That I just can’t resist you
It’s not enough to say that I miss you
Stacja końcowa
Eksperymenty z lokalizacjami pozostawiają z poczuciem testowania formatu Unsoundu. Czy to zwiastun całkowitego przeniesienia festiwalu do Warszawy? Zobaczymy za rok, czy porzucenie Krakowa stanie się faktem, czy jednak most to motyw, który chce kontynuować Unsound. Sam festiwal od lat podróżuje po Londynie, Nowym Jorku czy Adelaide, choć nigdy w takiej formie jak w polskim SOFT POWER.
SOFT POWER wybrzmiał wyraźnie w dyskursie (nie ujętym w tym tekście): z jednej strony zmagamy się z opresyjnym i wciąż rozwijającym się gigantem technologicznym na pieniężnych nogach; spłycaniem języka, manipulacyjnym marketingiem i narastającym zagrożeniem geopolitycznym, które nieustannie próbują formatować nas w binarne zera i jedynki. Z drugiej strony receptą jest świadomy opór zarówno w odmowie uczestnictwa w szumie i natłoku, pielęgnowaniu lokalnych języków, jak i budowaniu bezpiecznych mikro-wspólnot.
To, co jest niezmienne, to jakość i poszukiwanie nowych połączeń. Topowe koncerty i sety, premiery, wszystko skondensowane w czasie, na wyciągnięcie ręki, w unikatowym kształcie i jakości. Testy rozciągające festiwal przerzedziły w niektórych dniach lineup. Bywały dni, gdy chciałoby się więcej lub w innej konfiguracji niż zaproponowana przez festiwal. Jednocześnie trudno, żeby eksperymentalne festiwale same ze sobą nie eksperymentowały.
Sednem tego wszystkiego jest celebracja muzyki: zróżnicowanej, świeżej, wymykającej się wszelkim kategoriom. Może w czasach pełnych niepewności potrzebujemy tym więcej szaleństwa, zabawy, przekraczania konwenansów, nie zapominając o wzajemnej trosce.
Powerful softness instead of soft power.
***
Unsound Bookclub po dyskursie:
- Anjali Prashar-Savoie, Club Commons: Moving Bodies to Grow Movements in Queer Nightlife and Beyond
- Sophia Smith Galer, How to Kill a Language: Power, Resistance, and the Race to Save Our Words,
- Ben Ratliff, Run the Song
- Lauren Martin, Aftershock: The Seismic Impact of Dubstep, Velocity Press, 2026.
- Critical Listening (podcast)