Jak żyć w świecie, który coraz trudniej zrozumieć i zaakceptować? Emma Ruth Rundle nie udaje, że zna odpowiedź na to pytanie. Na These Killing Times gniew, strach i poczucie bezsilności przybierają formę potężnych, gitarowych kompozycji, przywołujących brzmienia lat 90. To muzyka znacznie głośniejsza od intymnego Engine of Hell, ale niekoniecznie mniej wrażliwa. Kiedy rozmawiałyśmy pięć lat temu, przy okazji premiery poprzedniej płyty, Emma Ruth Rundle opowiadała przede wszystkim o próbach odzyskania samej siebie. Jej muzyka była wówczas niemal nieznośnie intymna — cicha, krucha, wymagająca od słuchacza skupienia i bliskości. Dziś amerykańska artystka wciąż nie ucieka od trudnych emocji, ale coraz częściej kieruje uwagę poza własne doświadczenia. Na These Killing Times osobiste cierpienie ustępuje miejsca gniewowi wobec świata, a samotność — potrzebie wspólnoty. Podczas naszej kolejnej rozmowy szybko okazuje się, że pytania o nowy album są jedynie punktem wyjścia. Rozmawiamy o lęku przed katastrofą klimatyczną, przemocy, religii, odpowiedzialności za innych i o tym, dlaczego tak trudno uwierzyć, że przyszłość może jeszcze przynieść coś dobrego. A także o sąsiadach, dzieleniu się jedzeniem i zaprzyjaźnianiu się z krukami. Bo być może właśnie w tych pozornie drobnych gestach kryje się odpowiedź na to pytanie?
Continue Reading “Co jest warte ocalenia? Wywiad z Emmą Ruth Rundle”
